جمجمه انسان

جمجمه انسان یک ساختار استخوانی است که از صورت پشتیبانی کرده و یک حفره محافظ برای مغز ایجاد می‌کند. این ساختار از استخوان‌های زیادی تشکیل شده است که در اثر استخوان سازی درون غشایی تشکیل شده اند. جمجمه از چندین استخوان تشکیل شده است (به غیر از فک پایین)، که توسط سوچور یا بخیه‌ها که مفاصل سینارترودیال (غیر متحرک) هستند به هم متصل می‌شوند. استخوان‌های جمجمه را می‌توان به عنوان دو گروه در نظر گرفت: استخوان‌های جمجمه (که از سقف جمجمه و قاعده جمجمه تشکیل شده است) و استخوان‌های صورت.

جمجمه انسان از 22 استخوان (یا 29 استخوان شامل استخوان‌های گوش داخلی و استخوان هیوئید) تشکیل شده است که بیشتر توسط مفاصل استخوانی سخت شده به هم متصل می‌شوند که به اصطلاح به آن‌ها «درز» (sutures) گفته می‌شود.

رشد استخوان جمجمه انسان

جمجمه انسان یک ساختار پیچیده بوده که مغز را در خود جای داده است. 22 استخوان جمجمه انسان به استخوان جمجمه و استخوان‌های صورت تقسیم می‌شوند. هشت استخوان جمجمه وجود دارد که از مغز و اندام‌های حسی محافظت می‌کند. ناحیه صورت از چارچوب ایجادشده توسط 14 استخوان صورت تشکیل شده است.

دندان‌ها در این ساختار پشتیبانی می‌شوند. استخوان‌های جمجمه انسان توسط ساختارهای بافت نرم معروف به سوچور، که در اطراف محل رشد و نمو جمجمه مهم‌ترین مکان‌های رسوب استخوان هستند و در اطراف محیط پیرامون خود به هم متصل می‌شوند. به طور گسترده‌ای پذیرفته شده است که عوامل مختلف ژنتیکی و اپی ژنتیکی، تشکیل استخوان در محل درزها را تنظیم می‌کنند.

به صورت کلی به قسمت کاسه سر نوروکرانیوم و به ناحیه صورت ویسروکرانیوم می‌گوییم. در طول سال‌های اولیه زندگی، حجم مغز انسان به سرعت افزایش می‌یابد و جمجمه دچار تغییرات سریع ریخت شناختی در اندازه و شکل می‌شود، بخصوص نوروکرانیوم برای تأمین حفاظت از مغز لازم است گسترش یابد. نوروکرانیوم به طور معمول از بدو تولد 25 درصد از اندازه کامل آن در بزرگسالان، 50 درصد در شش ماهگی و 65 درصد در 1 سال با حداقل رشد بیشتر پس از 10 سال را دارد.

اختلالات رشد و نمو و همچنین برخی از عفونت‌ها می‌توانند منجر به بروز اشکال غیرطبیعی جمجمه مانند موارد مشاهده شده در میکروسفالی (یک اختلال رشد عصبی که در آن سر یا مغز بیمار کوچک است)، هیدروسفالی (بزرگ شدن غیرعادی سر) و کرانیوسینوستوز (بدشکلی جمجمه نوزاد) شوند. درک رابطه بین نیروهای بیومکانیکی، به ویژه در مورد مغز در حال رشد، ساختارهای بافت نرم و صفحات جداگانه استخوان، و تأثیر آن‌ها در رشد و شکل گیری جمجمه نوزادان بسیار مهم است.